حلزون خانه به دوش


 

 از اول  شروع  شد  یا  اخر؟

اووووووووووف!تو  که  باز  نگاه  میکنی  و  لبخند  میزنی...اه  اصلا  تو  همش  فکر  میکنی  من  بچم!حیف  که  از  قهر  بدم  میاد  وگرنه  از....یادم  نیست  خب.....بگو  دیگه  از  اول  شروع  شد  یا  اخر  ،اخه  نمیدونم  با لا خره  از  کی  با  هات  قهر  میکردم. تو  همش  منو  میچرخونی..اصلا  اصلا  تو  که  خودت  بستنی  دوست  نداری  چرا   برام  میخری؟ تو  که به  نظرت  کلاسیک  گوش  دادن  برای  من  زوده ،چرا  برام  سلکشنش  رو  گیر  میاری؟هاااااااان  بگو  دیگه  اگه  راست  میگی..مامااااااااااان  نخخخخخخخند! باور  کن  اگه  جواب  اون  سوال  مهم  رو  بدی (که  یه  چیز  در  حد  و  اندازه  های  بودن  یا  نبودن  مسیله  این  است!برام  شده)مشکلم  حل  میشه. اینکه  تو  چرا  با  منی ...اصلا  این  چه  وضعیه؟اسم  این   رفتار  ما  با  هم  چیه؟  اره  دیگه  تو  که  انقدر  ادعات  میشه ،اوهوم! اصلا  خودت  هم  که  ادعات  نشه   اون  دوستات  چی؟که  همش  بهم  میگن   تو ادم  عجیبی  بوده و  هستی از  اینکه   با  منی  هم  میشه  اینو  فهمید! بعد  هم  که  من  از  اون  نگاها  که تو  میگی  منو  جذاب  تر  میکنه  بهشون  بندازم  و  تو  فقط  دستت  رو  بندازی  دور  کمرشون  و  بگی  که  در  مورد  من  هیچی  نمیدونن...تو  خودت  مثلا  چی  در  مورد  من  میدونی؟اصلا  من  چی  دارم  که  تو  بخوای  بدونی؟ذ   تو! اقای   فیلسوف  بگو  تا  من   به  قول  تو  کولی  اصیل  بدونم  اسم  این  رفتار  ما  با  هم  چیه؟

....

همیشه  همین  طوری  بوده،من  مدام  پشت  هم  سفسطه  ببافم و خودم  بپرسم  و  جواب  بدم! بعد  او  که  دستانش  را  به دو  سوی  نیمکت  ها تاب  بدهد و تمام  مهربانی  را   از  دریچه های  نگاهش  بریزد  بر  من  و  سیاه  ترم  کند  با  سیاهی  چشمانش! بعد  دست  چپش  را  تا  به  عمق  موهایش  بکشد و  با  هر  چنگ  از  موهایش،انگار  دلم  را  بلرزاند و  بعد  با  دست  راستش   یه  پاکت   قهوه  ای (از  اونا  که   اون  موقع ها  بابا  توشون  نون  خامه  ای  میخرید  و  الان  شب  یلدا  ها  بابا  بزرگ  اجیل!)را  تقدیمم  کند ،باز  با  شرمندگی  لبخند  کج  کند  که  تمام  نا گفته  های  این  هفته  اش و بخواهد  تا  ببخشمش   که  بیان  ندارد  و  تنها با  قلم  برایم  بگوید! من  فکر  کنم  که  از شرمش  است  که  همیشه  چیزی  را   واسطه  میکند  و  اینبار  قلم  را.

در  خودا  فروتر  روم  که  من  چرا  همیشه  یکباره  انچه  بر  من  گذشته  است  را   میرانم  بر  زبان.

.....

- دختر ک  عزیز  منی! باور  کن   تو  با  تمام  کوچکی ات   مرا  بزرگ  میکنی. از  من  نخواه  که   بر  خود  حرام  کنم   شنیدن  صدایت  را  با سخنرانیم.

من  که  باز    بگریم و  او  که  مات  نگاهم  کند  و  حتی  بترسد  از  نوازش . من  با ز  گم  شوم ،پاکت  قهوه ای  به  بغل  دور شوم  بی  حتی  خداحافظی!
حلزون خانه به دوش