حلزون خانه به دوش


 

احساس  کنی  یه  نفر  باید پیشت  باشه  و نیست،یکی  که  باید  بهش  اعتماد  کنی  و نزیدیکترت  کنه  ولی  نباشه.اهنگ  گوش  کنی  و یادش  بیفتی  و از  خودت  حرصت  بگیره  که  چرا  به  خاطر  اونی  که نیست   گریت  میگیره  کسی  که  حتی  نمیشناسیش  و  هیچ  تصوری  ازش نداری.کتاب  بخونی  و  لبخند  بزنی  ای وای  چقدر شبیه  اون  حرف  میزنه! کتاب  و  ببندی  و  خیره شی  به  گوشه های  سقف  که  دوست داری  مربع باشه  ولی  مستطیله بهت  زده  شی  چرا  اینو  گفتی؟تو  که نمیشناسیش .داد  بزنی، با  لرز  وضو  بگیری ،نمازت  شکسته  شه  هق هق  کنی و قران  از  دستت  سر  بخوره  ،دوش  بگیری  سرد  سرد، چای  بنوشی  داغ داغ . هی  تضاد  بسازی  و کاموایی  بپوشی  تا  مثل  خر  تب  کنی  با  رکابی  و  تن  خیس  بشینی  زیر  باد  مستقیم  کولر  تا  مثل  خر  سینه  پهلو  کنی  و  زار  بزنی  از  این  مسخرگیا .به  هیچ  کس  مطمئن  نباشی  ،همه  چیرو  یه  طور  دیگه  برداشت کنه  هیچ  چیز  صادقانه ای  وجود  نداشته باشه


حلزون خانه به دوش

 

من  عاشق  تنهاییم .کلا  دوست دارم  کارایی  که  دوست دارم  رو  بره خودم  انجام  بدم. وقتی کارخونه میکنم  که کسی نباشه .پیشبند گل افتابگردونی  میپوشم و دستکشهای  فیروزه  ای  که  بوی دستکش  میده(خب  بوی  خودشه  دیگه  فقط  مخصوص  خودشه  شاید  تهش  بوی  پلاستیک هم بده)بعد  اب  رو  ولرم   میکنم  و بشقاب  ها  رو  میچینم  تو  سینک  و  لیوان ها  و  قاشق  ها انگار دارم  برای  مهمون  امادشون میکنم . اینجور  موقع  ها  اهنگ  مورد  علاقم  هم  میذارم و  کف  درست میکنم و اروم  اروم شروع  میکنم  شستن  گاهی  حباب  هم   فوت  میکنم  از  رایحه  های  مایع  ظرفشویی  ها  خوشم میاد . موقع  کار خونه  زیاد  میرقصم اگه  دوربین  میذاشتن  خونمون  به  نظر،من خوشبخت ترین  خانم  خونه   میومدم.  از گردگیری  یه قاب عکس ها  خوشم  میاد  و   با  شیشه  پاک کن  میز  رو  تمیز  کردن .وقتی  هم  ایفون  رو  دستمال  میکشم  برش  میدارم  شاید  کسی  از  اون  حوالی  بگذره  خودم  رو  که  خرافاتی  فرض  کنم  حرف  کسی  که رد  شده خوشی  و  بد  شگونی  اون  روز  میتونه مشخص کنه! بعد  از  جارو  برقی  و  لذت  بردن  از  قرچ  قرچ  قورت دادن  برنج  ها  و چیزای  دیگه و برق  انداختن  سرامیک و خودمو  توش  پیدا کردن و اب  دادن  به  گل  ها  حرف  زدن  براشون  و  کنار  کشیدن  پرده  ها  ، اشپزی  کردن .من از  مرغ  بار  گذاشتن  خوشم میاد  مخصوصا وقتی  بخوام  ادویه  اضافه  کنم . دوباره  شونه  کردن  موها  و یه  چایی  ریختن  و در  اوردن  پیشبند  و  دستکش  و  دمپایی  هام  و دراز  کشیدن رو  مبل  سه نفره و  پا ها  رو  گذاشتن  رو  دستگیرش و  روهم  گذاشتنشون و  اهنگ  ملایم  گذاشتن  و کتاب خوندن  نوشیدن  چای  برای  تشکر  از  خودم.

من  از  اینکه  شبا لاک  بزنم  و  صبح  با   عطر  خوش  استون  پاکش  کنم خوشم میاد  و  صورتی  کردن لب  ها  موقع نماز خیلی  با  شکوهه و  دامن  پوشیدن  طوری  که نیمی از  ساق های  پا  معلوم باشه .

من  همیشه  بیشترین  پولم  رو  برای  خرید  لباسهای زیر رنگ  و  وارنگ  و  ست میدم  مامانم  که  مسخره  میکنه  .میگم  :خب  دوستشون دارم  چون  فقط خودم  میبینمشون.

عاشق این  گوشواره  مرواریدیامم و اون  گردنبند  چوبیه  که  موقع کتابخوندن   بین  لبام  سرش میدم.

از  نقاشی  با  مداد  شمعی  لذت  میبرم  عاشق  کشیدن  جنین  تو  کیسه  ی  رحم ام. از  عکس  گرفتن  با  گوشیم  خوشم  میاد عکس های  جالبی  اند  انقدر  که  فقط  عقل  خودم  به سوپه هاش میرسه (به جای پ  باید  اون ر  سه  نقطه هه باشه  ها!)

دوست دارم  عصر ها  کوله  پشتیمو  که  فقط  من  ازش  دارم (اخه سوغاتیه  از  جای دووور)بندازم  رو  شونه هامو  جدول  ها  رد کنم  و برسم  به  موزاییک های  قرمز  و سفید  بعدشم  تنهایی  بستنی  بخورم  و اتوبوس  سوار  شم  و  بین  مردونه  زنونه  پنجره  رو باز  کنم (اخه تنها  جاییه  که کسی  نمیگه  خانم  ببند  موهامون  خراب  شد  و  اینا)  و  دو تا  دستامو  بزارم  زیر  چونم  و   هی  زمین و اسمونو  ادما  رو  نگاه  کنم  .معمولا  مردم  بیرون  هم  با   تعجب  نگام  میکنن  بچه  ها  دست  تکون  میدن  پسرا   ادا  در  میارن  و  مردا  لبخند  میزنن  و  زنا  نچ  نچ  میکنن و  من  فقط  گذر  میکنم.از  گل  بوکردن  و  نفس  عمیق  کشیدن  کیف  میکنم  و  اینکه  رو  پل  ابیه  وسط  میدون  راه  برم  و  از  فواره  هی  اب  بریزه  رو  صورتم.

از  کنار  اون  خیابون  رد  شم  و  دست  بکشم  به برگها ی  ردیف  درختها که  خیلی  نرم اند  و  کوچیک  و  سبز  جوون.

چرخ خوردن  رو  پاها  انگار  بخوام  باله  برقصمم  دوست دارم  اگه  خیابون  خلوت  باشه  البته.

وایسادن  رو  پل هوایی  و  نگاه کردن  اسمون  در  هر  حالتی  که  باشه  و  بی  توجهی  به  صدای  ماشینها  اواز  خوندن  ای  میچسبه!

تاب بازی  و دراز  کشیدن  رو تاب  وقتی  کسی  نباشه   و  صدای  سکوت  و  جیر  جیر  تاب  و  شکست  هوا  با  سرعت  من.

پ.ن:خواستم  وقتی  بزرگ شدم و اینارو   دوست نداشتم  یادم  بیاد  چقدر  خوشبخت  میشدم  با  همچین کارایی.

 


حلزون خانه به دوش