حلزون خانه به دوش


 

من رنگ  میبازم  یا  دل؟
حلزون خانه به دوش

 

 از اول  شروع  شد  یا  اخر؟

اووووووووووف!تو  که  باز  نگاه  میکنی  و  لبخند  میزنی...اه  اصلا  تو  همش  فکر  میکنی  من  بچم!حیف  که  از  قهر  بدم  میاد  وگرنه  از....یادم  نیست  خب.....بگو  دیگه  از  اول  شروع  شد  یا  اخر  ،اخه  نمیدونم  با لا خره  از  کی  با  هات  قهر  میکردم. تو  همش  منو  میچرخونی..اصلا  اصلا  تو  که  خودت  بستنی  دوست  نداری  چرا   برام  میخری؟ تو  که به  نظرت  کلاسیک  گوش  دادن  برای  من  زوده ،چرا  برام  سلکشنش  رو  گیر  میاری؟هاااااااان  بگو  دیگه  اگه  راست  میگی..مامااااااااااان  نخخخخخخخند! باور  کن  اگه  جواب  اون  سوال  مهم  رو  بدی (که  یه  چیز  در  حد  و  اندازه  های  بودن  یا  نبودن  مسیله  این  است!برام  شده)مشکلم  حل  میشه. اینکه  تو  چرا  با  منی ...اصلا  این  چه  وضعیه؟اسم  این   رفتار  ما  با  هم  چیه؟  اره  دیگه  تو  که  انقدر  ادعات  میشه ،اوهوم! اصلا  خودت  هم  که  ادعات  نشه   اون  دوستات  چی؟که  همش  بهم  میگن   تو ادم  عجیبی  بوده و  هستی از  اینکه   با  منی  هم  میشه  اینو  فهمید! بعد  هم  که  من  از  اون  نگاها  که تو  میگی  منو  جذاب  تر  میکنه  بهشون  بندازم  و  تو  فقط  دستت  رو  بندازی  دور  کمرشون  و  بگی  که  در  مورد  من  هیچی  نمیدونن...تو  خودت  مثلا  چی  در  مورد  من  میدونی؟اصلا  من  چی  دارم  که  تو  بخوای  بدونی؟ذ   تو! اقای   فیلسوف  بگو  تا  من   به  قول  تو  کولی  اصیل  بدونم  اسم  این  رفتار  ما  با  هم  چیه؟

....

همیشه  همین  طوری  بوده،من  مدام  پشت  هم  سفسطه  ببافم و خودم  بپرسم  و  جواب  بدم! بعد  او  که  دستانش  را  به دو  سوی  نیمکت  ها تاب  بدهد و تمام  مهربانی  را   از  دریچه های  نگاهش  بریزد  بر  من  و  سیاه  ترم  کند  با  سیاهی  چشمانش! بعد  دست  چپش  را  تا  به  عمق  موهایش  بکشد و  با  هر  چنگ  از  موهایش،انگار  دلم  را  بلرزاند و  بعد  با  دست  راستش   یه  پاکت   قهوه  ای (از  اونا  که   اون  موقع ها  بابا  توشون  نون  خامه  ای  میخرید  و  الان  شب  یلدا  ها  بابا  بزرگ  اجیل!)را  تقدیمم  کند ،باز  با  شرمندگی  لبخند  کج  کند  که  تمام  نا گفته  های  این  هفته  اش و بخواهد  تا  ببخشمش   که  بیان  ندارد  و  تنها با  قلم  برایم  بگوید! من  فکر  کنم  که  از شرمش  است  که  همیشه  چیزی  را   واسطه  میکند  و  اینبار  قلم  را.

در  خودا  فروتر  روم  که  من  چرا  همیشه  یکباره  انچه  بر  من  گذشته  است  را   میرانم  بر  زبان.

.....

- دختر ک  عزیز  منی! باور  کن   تو  با  تمام  کوچکی ات   مرا  بزرگ  میکنی. از  من  نخواه  که   بر  خود  حرام  کنم   شنیدن  صدایت  را  با سخنرانیم.

من  که  باز    بگریم و  او  که  مات  نگاهم  کند  و  حتی  بترسد  از  نوازش . من  با ز  گم  شوم ،پاکت  قهوه ای  به  بغل  دور شوم  بی  حتی  خداحافظی!
حلزون خانه به دوش



پر از غريبه های اشنا

من  بیخود یا با خود  دلم میگیرد و تنگ میشود  برای همه ی غریبه هایی که  اشنایم  شده بودند و  عادت  کرده بودم  به دیدنه هر روزشان.برای اون دختر کیف راه راه رنگیه که  خسته سوار اتوبوس میشد تو مترو  همیشه هم دیر میرسد و سر پا میموند.برای اون پسر چشم مشکیه که سرشو تکیه میداد  به شیشه و لبخند میزد و چونش  چال مینداخت. برای همه ی اونایی که شبا ساعت 7:10 تو اتوبوس بودن.برای  اون  دختره که صبح ها مدرسه  رفتنی میبینمش   با موهای بلوند و روسری ساتن و لب های ارغوانی و درست  وقتی بهش میرسم  که  کیف پول به رنگ  لبش رو در میاره و  پیش پای  صندوق  صدقات  وایمیسه تا برای سلامتی کسی سکه  بندازه. اون پسره که تو کوچه ی سمانه ینا میبینمش  و داره  بولیزش  رو مرتب میکنه  که  از کنارم  میگذره و  من  فکر میکنم  چه  عطره اشنایی داره. اون مرده  که همیشه پنج شنبه شبا  چراغ  قرمز و  عابر پیاده ی  سفید رو که رد میکنم     میبینمش با  کاپشن  قرمز و رکابی سفید  نشسته رو  چار پایه ی  بلندی و عمیقا  سیگار میکشه. اون  خانومه که عصرا تو سوپر مارکت همسرش   با چادر و بیروسری و موهای  قهوه ای وایمیسه و میگه  قابل نداره  عزیزم. برای کارت  فروشه صدف که موهاش داره میریزه و پاشو میکشه تا بره و  اون کارتی که من  میگم رو  بیاره و  ارامشش انگار  پر از سکوته.برای ماهی های  تو  حوض اندیشه سرا  که همشون مردند.اون پسره  تو  کتابخونه  که خون  دماغ  شده  بود و روبروم  نشسته بود.برای  اون  دختر کوچولو که ظهر از مدرسه  برگشتنی  میبینم  که  از  میله های  پنجره اتاقش  اویزون  شده و  بلند  شعر میخونه.بره  سهراب 5ساله ای که از باشگاه  برگشتنی  میشستم   تو  ایستگاه و  از  دور برام  دست  تکون میداد و مامانش  میکشیدش تو تاکسی.پیر مرد  پیرزنی  که  هر روز  عصر تو  تراس  طبقه ی دوم میدیدمشون  با  عصا و چادر  گلگلی.و من  دلتنگ  میشم  برای  تمام  کسانی  که  دلتنگی های پیاده  روی هام و تنهایی هام  رو  پر میکنند.

پ.ن:کاش همیشه  همه  همینطوری با  نشو نه هاشون و بی اسم میموندند.


حلزون خانه به دوش