حلزون خانه به دوش


 

هوا گرفته گلوم گرفته چشم هایم که دیگر خیلی گرفته
حلزون خانه به دوش

 

.((در نبرد  من  و  زندگي در  يک  کشور  اسلامي  من  ميخواهم زنده  بمانم  و  زندگي  ميخواهد مرا از  پاي  در  اورد و قطعا من بازنده  خواهم بود البته اگر  بخواهم شرافتمندانه و انساني زندگي کنم ))

از  صبح  ديروز  دلت  گرفته  باشه رنگ  اسمون  و  زود  شب  شدن  هم  يادت  بياره  داري  به  پادشاه  فصل ها  نزديک تر  ميشي.گاه گاهي  نمي  هم  بزنه.

شب  اتفاقايي  برات  بيوفته  که شايد  براي  طرفت  هم  مهم  نبوده  باشه  ولي  خودت خودت  و  خيلي  اذيت  کني  انقدر  که  صبح  پر دکمه ترين  مانتوي  دنيا رو بپوشي  و  راه  بيوفتي براي  خريد  نون  دستات  رو تا   مچ  تو  جيبات  فشار  بدي  و سرت  هم  انقدر  بياري پايين که    فرو بري.رو  جدول  ها  گردو  شکستم  بري   از  عطر  ياس  هاي  سفيد  و  زرد  هيچ حسي   نداشته  باشي ... بهونه  اي  پيدا  کرده  باشي  تا   از  خودت  حرصت  بگيره و  همه  ي  اون  مزخرفاتي  که  جدا جدا  مشغولت  کرده  بودن  با  هم  خراب  شن  رو  سرت  يا  دلت  ...  بياي  خونه  ولو  شي  رو  صندلي  و هاي  هاي  گريه  کني    مامان  بيخيالت  هم  نگران شه   و  حتي  به لباس  هاي  جديد   نيوشا  کوچولوي  عزيزت  هم  اهميت  ندي . نقل  مکان  کني  رو  تخت دونفره  بابايينا و دو  تا  بالش  بذاري  رو  سرت  و  يه  پتو  هم  بکشي  روسرت  دلت  بخواد  مثل  خر  تب  کني  و  بکني. از   تصور  غذا  خوردن  چندشت شه   باباي  بيچارت   ازت  بخواد  بري  پيشش  تا  حرف  بزنيد  و نري....   خواهرت  فکر  کنه   تو  روز  جمعه  خراب  کن  ترين  ادم  رو  زميني....و  همونطور  ساعت  ها  بخوابي  و  به  زندگي  سگي  و  تکراريت  فحش  بدي  و  فکر کني   ايني  که  هستي   هرگز  اون  دختره  پر هياهو ي  سرشار  از  ارزو  نيست.  و به  کارايي  که  دوست  داشتي و  انجام  ندادي....  اميدي  که  به  اون  مصاحبه ي لعنتي  بستي .... تو  اين  گيرو دار  باشي  که  بهترين  دوستت  اس ام اس  بزنه  که  امروز  دلش  شور  ميزنه  و  ناراحته...

...................................

من يه ادم  معمولي  و  انرمالم! از ديروز  دلم گرفته و  حالم خوش نيست .از صبحش  تا   عصرش  که اسمون  خاکستري خالص بود و شبش  که   رفتم  تو  خيابون هاي  ترسناک  اين  شهر  وانقدر  دويدم  تا  نفسم بريد.

امروز  رفتم بيرون  براي  نون  گرفتن   دستم رو  تا  خرخره  کردم  تو جيب  و   سرم  رو    تا  زانوهام اويزون  رو  جدولا  راه رفتم  و فکر  کردم و  فکر،  پر  دکمه  ترين  مانتوي  دنيا  هم  تنم بود.خونه  که  رسيدم  نشستم  پشت   پي سي  و   تا  تونستم  صداي هدفون  رو بلند  کردم  به  جاي   گريه  ام  نامجو  رو ميشينيدم  که   داد  ميزد  . دو تا  کوچولو ها  اومدن  و کلي  هم  لباس  خوشگل  خريده  بودن  سرمم  بلند  نکردم  فريبا  هدفون  و  از  گوشم  درا ورد, قاطع  گفت پاشو  بچه  ها  حوصله شون  سر  رفته  ميخوان  بازي کنن  با  کامپيوتر.....بي  اراده  تر  از  اون   که  ممکن  بود   اشک  الود  نعشم  رو تا  تخت  مامانينا  کشيدم  و  دمر   ولو  شدم  دو تا  بالنش  هم  رو  سرم  و  پتو  هم  کشيدم  با  همون   پر دکمه ترين  مانتو  که  از  گرم  ترين  ها هم هست  با  شلوار  لي  ميخواستم  مثل  خر تب  کنم!تمام  غم  و  غصه  هايييي که ازشون  فرار  ميکردم  ريخت  تو  يه  جاييم  دلم  يا سرم   يادم  نيست.   مامان  اومد  و کمرم رو ماساژ  داد  و  کلي ناز  کشيد  که  چي  ميخواي؟عصري  بريم  بيرون؟ايس پک  بخوريم؟  بيرون  کسي  روديدي؟بهت  حرفي  زدن؟ کسي  مرده؟ طفلي  فکر ميکنه  مثلا  من  عاشق  شدم.  نيوشا  و  رومينا ميان  اتاق (چه  بازي  واقعا!)  نيوشا  شروع  ميکنه  دکتر بازي  با  مامان  .ميگه  خانم  دخترتون  مريضه  و  اگه  يه  سرفه ديگه  کنه   شايد  بميره  ها  از من  گفتن .بايد  سرخ  کردني  و  بستني  زياد  بخوره  و سوپ و استامينوفن هم . امپول بزنيد  .مامان  الکي  گريه  ميکنه  و ناخنش  رو   چند  جاي  من   فرو  ميکنه .صدام  در نمياد . گلوم  گرفته .مامان ميگه  پا شو  مريض  ميشيا تب  داري. نيوشا  اصلا  مايل  نيست  بازي  به  اين  طبيعي  بهم  بخوره.  فريبا  مياد  تا  منو  و دور  پتو  پيچيده  ببرن  پذيرايي   .جيغ  نميتونم  بکشمن.حوصله  هم  ندارم .بيخيال ميشن و ميرن .بابا  صداش  مياد که  ميگه  دختر من  چرا دلش گرفتّ؟بابا  که  نميتونه  بياد  تو  پاشو بيا  ببينمت. نميرم و.مشغول  غذا ميشن.

کلي  گريه ميکنم.  از  اين که  مثل  سگ  زندگي  ميکنم  و  تکراري .سگ  با وفا خوبه  مامان و  بابا . مثل  سگ  گاهي  دو دو  ميزنم   تو  خيابون . با   محبتي  از  طرف  مامان  و  بابا   دمم هم  براي  تشکر  تکون  ميدم. لا  اقل  نميخوام  غذا بخورم  تا  از  اين  سگيت  کم  شه. دوست دارم برم  کلي گالري  عکس  و  نقاشي  و  کاريکاتور  اونم  تنها. برم کوه   و بشينم  جاي  خلوتش  واسه  خودم   بخونم. تمام  خيابون  هاي  تهران رو  پياده  گز  کنم. ميخوام  راه  که  ميرم  مردم  شاد  رو   نگاه  کنم. از  اين  کاراي  مسخره تر. همه ي  اينا هم  تنها  انجام  بدم  تنهاااااااااا .

حتما  امروز  فريبا  رو  دفترچه اش  مينويسه  من  يه  خواهر  مجنون  و   روز  جمعه  خراب  کن  دارم! بابا  فکر ميکنه   من  چرا  اينطوري  شدم؟ مامان  هم  که  ميگه: شانس  منو!  نيوشا هم  براي  همه  تعريف  ميکنه  من  امروز  کلي  گريه کردم و  با کسي  حرف  نزدم و  انقدر بي  شعور  بودم  که  لباساش  هم نديدم  و  من  هميشه  دارم  غصه میخورم!

تو عکسهاي بچگيم  يه عکس هست  که خيلي دوسش دارم. هم  خودم هم   بقيه. يه  جوراب  سفيد دارم  که  پاشنه  و  پنجش قرمزبا  پيرهني زرد  و قرمز  يه  جور  بامزه اي نشستم. يکي از پاهام  هم تودستم يه مدلي  که  انگار   از  خنده دارم  روده بر ميشم  طوريم  لبخند زدم  که  دو تا  دندون  کوچولوي سفيد   معلومه  ابروهام  هموني  که هست   سر خورده  و چشمايي  بدون  چروک  و  براق.  دارم  پشت دوربينو  با  اشتياق  نگاه ميکنم .در اينکه  عمو ها و  عمه ها  دارن  کلي ادا بازي  در  ميارن تا  اين  دخمل  کوچولو  دندوناش  معلوم شه شکي نيست.   دوست داشتم الان  هم چند  نفري بودن  تا  من   ميتونستم  اونقدر شيرين  و صادقانه  لبخند  بزنم


حلزون خانه به دوش

 

احساس  کنی  یه  نفر  باید پیشت  باشه  و نیست،یکی  که  باید  بهش  اعتماد  کنی  و نزیدیکترت  کنه  ولی  نباشه.اهنگ  گوش  کنی  و یادش  بیفتی  و از  خودت  حرصت  بگیره  که  چرا  به  خاطر  اونی  که نیست   گریت  میگیره  کسی  که  حتی  نمیشناسیش  و  هیچ  تصوری  ازش نداری.کتاب  بخونی  و  لبخند  بزنی  ای وای  چقدر شبیه  اون  حرف  میزنه! کتاب  و  ببندی  و  خیره شی  به  گوشه های  سقف  که  دوست داری  مربع باشه  ولی  مستطیله بهت  زده  شی  چرا  اینو  گفتی؟تو  که نمیشناسیش .داد  بزنی، با  لرز  وضو  بگیری ،نمازت  شکسته  شه  هق هق  کنی و قران  از  دستت  سر  بخوره  ،دوش  بگیری  سرد  سرد، چای  بنوشی  داغ داغ . هی  تضاد  بسازی  و کاموایی  بپوشی  تا  مثل  خر  تب  کنی  با  رکابی  و  تن  خیس  بشینی  زیر  باد  مستقیم  کولر  تا  مثل  خر  سینه  پهلو  کنی  و  زار  بزنی  از  این  مسخرگیا .به  هیچ  کس  مطمئن  نباشی  ،همه  چیرو  یه  طور  دیگه  برداشت کنه  هیچ  چیز  صادقانه ای  وجود  نداشته باشه


حلزون خانه به دوش

 

من  عاشق  تنهاییم .کلا  دوست دارم  کارایی  که  دوست دارم  رو  بره خودم  انجام  بدم. وقتی کارخونه میکنم  که کسی نباشه .پیشبند گل افتابگردونی  میپوشم و دستکشهای  فیروزه  ای  که  بوی دستکش  میده(خب  بوی  خودشه  دیگه  فقط  مخصوص  خودشه  شاید  تهش  بوی  پلاستیک هم بده)بعد  اب  رو  ولرم   میکنم  و بشقاب  ها  رو  میچینم  تو  سینک  و  لیوان ها  و  قاشق  ها انگار دارم  برای  مهمون  امادشون میکنم . اینجور  موقع  ها  اهنگ  مورد  علاقم  هم  میذارم و  کف  درست میکنم و اروم  اروم شروع  میکنم  شستن  گاهی  حباب  هم   فوت  میکنم  از  رایحه  های  مایع  ظرفشویی  ها  خوشم میاد . موقع  کار خونه  زیاد  میرقصم اگه  دوربین  میذاشتن  خونمون  به  نظر،من خوشبخت ترین  خانم  خونه   میومدم.  از گردگیری  یه قاب عکس ها  خوشم  میاد  و   با  شیشه  پاک کن  میز  رو  تمیز  کردن .وقتی  هم  ایفون  رو  دستمال  میکشم  برش  میدارم  شاید  کسی  از  اون  حوالی  بگذره  خودم  رو  که  خرافاتی  فرض  کنم  حرف  کسی  که رد  شده خوشی  و  بد  شگونی  اون  روز  میتونه مشخص کنه! بعد  از  جارو  برقی  و  لذت  بردن  از  قرچ  قرچ  قورت دادن  برنج  ها  و چیزای  دیگه و برق  انداختن  سرامیک و خودمو  توش  پیدا کردن و اب  دادن  به  گل  ها  حرف  زدن  براشون  و  کنار  کشیدن  پرده  ها  ، اشپزی  کردن .من از  مرغ  بار  گذاشتن  خوشم میاد  مخصوصا وقتی  بخوام  ادویه  اضافه  کنم . دوباره  شونه  کردن  موها  و یه  چایی  ریختن  و در  اوردن  پیشبند  و  دستکش  و  دمپایی  هام  و دراز  کشیدن رو  مبل  سه نفره و  پا ها  رو  گذاشتن  رو  دستگیرش و  روهم  گذاشتنشون و  اهنگ  ملایم  گذاشتن  و کتاب خوندن  نوشیدن  چای  برای  تشکر  از  خودم.

من  از  اینکه  شبا لاک  بزنم  و  صبح  با   عطر  خوش  استون  پاکش  کنم خوشم میاد  و  صورتی  کردن لب  ها  موقع نماز خیلی  با  شکوهه و  دامن  پوشیدن  طوری  که نیمی از  ساق های  پا  معلوم باشه .

من  همیشه  بیشترین  پولم  رو  برای  خرید  لباسهای زیر رنگ  و  وارنگ  و  ست میدم  مامانم  که  مسخره  میکنه  .میگم  :خب  دوستشون دارم  چون  فقط خودم  میبینمشون.

عاشق این  گوشواره  مرواریدیامم و اون  گردنبند  چوبیه  که  موقع کتابخوندن   بین  لبام  سرش میدم.

از  نقاشی  با  مداد  شمعی  لذت  میبرم  عاشق  کشیدن  جنین  تو  کیسه  ی  رحم ام. از  عکس  گرفتن  با  گوشیم  خوشم  میاد عکس های  جالبی  اند  انقدر  که  فقط  عقل  خودم  به سوپه هاش میرسه (به جای پ  باید  اون ر  سه  نقطه هه باشه  ها!)

دوست دارم  عصر ها  کوله  پشتیمو  که  فقط  من  ازش  دارم (اخه سوغاتیه  از  جای دووور)بندازم  رو  شونه هامو  جدول  ها  رد کنم  و برسم  به  موزاییک های  قرمز  و سفید  بعدشم  تنهایی  بستنی  بخورم  و اتوبوس  سوار  شم  و  بین  مردونه  زنونه  پنجره  رو باز  کنم (اخه تنها  جاییه  که کسی  نمیگه  خانم  ببند  موهامون  خراب  شد  و  اینا)  و  دو تا  دستامو  بزارم  زیر  چونم  و   هی  زمین و اسمونو  ادما  رو  نگاه  کنم  .معمولا  مردم  بیرون  هم  با   تعجب  نگام  میکنن  بچه  ها  دست  تکون  میدن  پسرا   ادا  در  میارن  و  مردا  لبخند  میزنن  و  زنا  نچ  نچ  میکنن و  من  فقط  گذر  میکنم.از  گل  بوکردن  و  نفس  عمیق  کشیدن  کیف  میکنم  و  اینکه  رو  پل  ابیه  وسط  میدون  راه  برم  و  از  فواره  هی  اب  بریزه  رو  صورتم.

از  کنار  اون  خیابون  رد  شم  و  دست  بکشم  به برگها ی  ردیف  درختها که  خیلی  نرم اند  و  کوچیک  و  سبز  جوون.

چرخ خوردن  رو  پاها  انگار  بخوام  باله  برقصمم  دوست دارم  اگه  خیابون  خلوت  باشه  البته.

وایسادن  رو  پل هوایی  و  نگاه کردن  اسمون  در  هر  حالتی  که  باشه  و  بی  توجهی  به  صدای  ماشینها  اواز  خوندن  ای  میچسبه!

تاب بازی  و دراز  کشیدن  رو تاب  وقتی  کسی  نباشه   و  صدای  سکوت  و  جیر  جیر  تاب  و  شکست  هوا  با  سرعت  من.

پ.ن:خواستم  وقتی  بزرگ شدم و اینارو   دوست نداشتم  یادم  بیاد  چقدر  خوشبخت  میشدم  با  همچین کارایی.

 


حلزون خانه به دوش

 

من رنگ  میبازم  یا  دل؟
حلزون خانه به دوش

 

 از اول  شروع  شد  یا  اخر؟

اووووووووووف!تو  که  باز  نگاه  میکنی  و  لبخند  میزنی...اه  اصلا  تو  همش  فکر  میکنی  من  بچم!حیف  که  از  قهر  بدم  میاد  وگرنه  از....یادم  نیست  خب.....بگو  دیگه  از  اول  شروع  شد  یا  اخر  ،اخه  نمیدونم  با لا خره  از  کی  با  هات  قهر  میکردم. تو  همش  منو  میچرخونی..اصلا  اصلا  تو  که  خودت  بستنی  دوست  نداری  چرا   برام  میخری؟ تو  که به  نظرت  کلاسیک  گوش  دادن  برای  من  زوده ،چرا  برام  سلکشنش  رو  گیر  میاری؟هاااااااان  بگو  دیگه  اگه  راست  میگی..مامااااااااااان  نخخخخخخخند! باور  کن  اگه  جواب  اون  سوال  مهم  رو  بدی (که  یه  چیز  در  حد  و  اندازه  های  بودن  یا  نبودن  مسیله  این  است!برام  شده)مشکلم  حل  میشه. اینکه  تو  چرا  با  منی ...اصلا  این  چه  وضعیه؟اسم  این   رفتار  ما  با  هم  چیه؟  اره  دیگه  تو  که  انقدر  ادعات  میشه ،اوهوم! اصلا  خودت  هم  که  ادعات  نشه   اون  دوستات  چی؟که  همش  بهم  میگن   تو ادم  عجیبی  بوده و  هستی از  اینکه   با  منی  هم  میشه  اینو  فهمید! بعد  هم  که  من  از  اون  نگاها  که تو  میگی  منو  جذاب  تر  میکنه  بهشون  بندازم  و  تو  فقط  دستت  رو  بندازی  دور  کمرشون  و  بگی  که  در  مورد  من  هیچی  نمیدونن...تو  خودت  مثلا  چی  در  مورد  من  میدونی؟اصلا  من  چی  دارم  که  تو  بخوای  بدونی؟ذ   تو! اقای   فیلسوف  بگو  تا  من   به  قول  تو  کولی  اصیل  بدونم  اسم  این  رفتار  ما  با  هم  چیه؟

....

همیشه  همین  طوری  بوده،من  مدام  پشت  هم  سفسطه  ببافم و خودم  بپرسم  و  جواب  بدم! بعد  او  که  دستانش  را  به دو  سوی  نیمکت  ها تاب  بدهد و تمام  مهربانی  را   از  دریچه های  نگاهش  بریزد  بر  من  و  سیاه  ترم  کند  با  سیاهی  چشمانش! بعد  دست  چپش  را  تا  به  عمق  موهایش  بکشد و  با  هر  چنگ  از  موهایش،انگار  دلم  را  بلرزاند و  بعد  با  دست  راستش   یه  پاکت   قهوه  ای (از  اونا  که   اون  موقع ها  بابا  توشون  نون  خامه  ای  میخرید  و  الان  شب  یلدا  ها  بابا  بزرگ  اجیل!)را  تقدیمم  کند ،باز  با  شرمندگی  لبخند  کج  کند  که  تمام  نا گفته  های  این  هفته  اش و بخواهد  تا  ببخشمش   که  بیان  ندارد  و  تنها با  قلم  برایم  بگوید! من  فکر  کنم  که  از شرمش  است  که  همیشه  چیزی  را   واسطه  میکند  و  اینبار  قلم  را.

در  خودا  فروتر  روم  که  من  چرا  همیشه  یکباره  انچه  بر  من  گذشته  است  را   میرانم  بر  زبان.

.....

- دختر ک  عزیز  منی! باور  کن   تو  با  تمام  کوچکی ات   مرا  بزرگ  میکنی. از  من  نخواه  که   بر  خود  حرام  کنم   شنیدن  صدایت  را  با سخنرانیم.

من  که  باز    بگریم و  او  که  مات  نگاهم  کند  و  حتی  بترسد  از  نوازش . من  با ز  گم  شوم ،پاکت  قهوه ای  به  بغل  دور شوم  بی  حتی  خداحافظی!
حلزون خانه به دوش



پر از غريبه های اشنا

من  بیخود یا با خود  دلم میگیرد و تنگ میشود  برای همه ی غریبه هایی که  اشنایم  شده بودند و  عادت  کرده بودم  به دیدنه هر روزشان.برای اون دختر کیف راه راه رنگیه که  خسته سوار اتوبوس میشد تو مترو  همیشه هم دیر میرسد و سر پا میموند.برای اون پسر چشم مشکیه که سرشو تکیه میداد  به شیشه و لبخند میزد و چونش  چال مینداخت. برای همه ی اونایی که شبا ساعت 7:10 تو اتوبوس بودن.برای  اون  دختره که صبح ها مدرسه  رفتنی میبینمش   با موهای بلوند و روسری ساتن و لب های ارغوانی و درست  وقتی بهش میرسم  که  کیف پول به رنگ  لبش رو در میاره و  پیش پای  صندوق  صدقات  وایمیسه تا برای سلامتی کسی سکه  بندازه. اون پسره که تو کوچه ی سمانه ینا میبینمش  و داره  بولیزش  رو مرتب میکنه  که  از کنارم  میگذره و  من  فکر میکنم  چه  عطره اشنایی داره. اون مرده  که همیشه پنج شنبه شبا  چراغ  قرمز و  عابر پیاده ی  سفید رو که رد میکنم     میبینمش با  کاپشن  قرمز و رکابی سفید  نشسته رو  چار پایه ی  بلندی و عمیقا  سیگار میکشه. اون  خانومه که عصرا تو سوپر مارکت همسرش   با چادر و بیروسری و موهای  قهوه ای وایمیسه و میگه  قابل نداره  عزیزم. برای کارت  فروشه صدف که موهاش داره میریزه و پاشو میکشه تا بره و  اون کارتی که من  میگم رو  بیاره و  ارامشش انگار  پر از سکوته.برای ماهی های  تو  حوض اندیشه سرا  که همشون مردند.اون پسره  تو  کتابخونه  که خون  دماغ  شده  بود و روبروم  نشسته بود.برای  اون  دختر کوچولو که ظهر از مدرسه  برگشتنی  میبینم  که  از  میله های  پنجره اتاقش  اویزون  شده و  بلند  شعر میخونه.بره  سهراب 5ساله ای که از باشگاه  برگشتنی  میشستم   تو  ایستگاه و  از  دور برام  دست  تکون میداد و مامانش  میکشیدش تو تاکسی.پیر مرد  پیرزنی  که  هر روز  عصر تو  تراس  طبقه ی دوم میدیدمشون  با  عصا و چادر  گلگلی.و من  دلتنگ  میشم  برای  تمام  کسانی  که  دلتنگی های پیاده  روی هام و تنهایی هام  رو  پر میکنند.

پ.ن:کاش همیشه  همه  همینطوری با  نشو نه هاشون و بی اسم میموندند.


حلزون خانه به دوش

یا رب نظر تو بر نگردد

از  صداکردنت  گاهی  خسته  میشم....انقدر  که  بسنده  میکنم  به  خیره  شدن در  بندگانت  شاید  که  به یابمت...اما  عجیب   فراموش  شده  ای!
حلزون خانه به دوش

يا هو!

نشسته ام به روی قاب پنجره و خیره به اسمون خاکستری.صدا  ،صدای باد است وباران وفریاد ابرها و  رعدها،عطر عطره خاک است و  شمعدونی و باران.
روی  بند  رخت  لباس های  تیره  اند که تاب میخورند به مانند  دل من که  در  استخوان  های  سینه ام  میجهد و  میکوبد و  و اشوب است.درخت  شاتوت  همسایه سیاهی  و  قرمزی میپراکند   در حیاطمان و من  فکر میکنم که چرا  گنجشکان  اینطور میپرند بیحال.صدای اژیر  می اید و دوباره دلم میریزد.انتن ها هنوز قد  برافراشته ایستاده اند.درها کوبیده میشوند، پرده هلم میدهد تا برقصد با باد.موهایم باز میشود.مادر زیر باران نماند  خوب است.دختر پری  از  رعد نترسد؟ و پاهایم را دراز میکنم از قاب پنجره تا به نرده ها و سرد میشوم و سرد. طوفانیم  طوفانی.درخت خرمالوی همسایه کناری و گل های  رز همسایه  پایینی و  تاکستان همسایه  اینوری و درخت انار همسایه ی بغل ترش همه و همه  وحشیانه میخندند انگار!
دلم مدام میریزد و  چشمانم هنوز  طاقت اورده اند،گیره ها و لباس ها در کشمکشند. در هوا  قاصدک ها و  برگ ها و هاگ ها و گوشواره های  بادبادک ها  ولباس هایی که  در  پروازند و پرنده ها در اشیانه مانده اند.
بسم الله نور...حمد....باران  خرداد هم  از بهشت است ایا؟ دلم  پر از  نیاز است و  دستانم.*بخوانید مرا  تا  اجابت کنم  شمارا! میخوانمت در  بارانت.دستانم را به رو  به اسمان میگیرم تا  باران  بباردم.چند خانه انورتر،چند  طبقه بالا تر دستان دخترکی دیگر با استین های ابی را  میبینم که باران  صید میکند. و من  اما  عریانم  از  تو، جسم، روح  حتی..  لب  تر  میکنم  از باران،لبیک!..این  قاصدک  از  کجا  به  موهایم  نشست؟

حلزون خانه به دوش

 

چشم از من  بر بگیر!


حلزون خانه به دوش